شماره ۲۲۳

درخواست حذف این مطلب

دو برادر بودند: «الف» و «ه». از زمان نوجوانی شان در محل ما معروف شدند، ه به مثبتی و اهل بودن و سربه زیری و بی آزاری و مکبر مسجد بودن و الف به ناخلفی و شرّی و مردم آزاری و سلامت اخلاقی نداشتن! با این که در دنیای کودکیِ من، برایم مهم نبود که از این دو برادر کدام مثبت اند و کدام منفی، اما از الف دل خوشی نداشتم، چون یک بار مرا به شکلی ناجوانمردانه زده بود! و این دل خوش نداشتن تا همین حالا هم ادامه دارد، تا همین چند هفته پیش، که با موهای کم پشت شده اش دیدمش، که بچه هایش را برای هواخوری سر کوچه آورده بود و خودش پیششان مانده بود و مراقبشان بود که نکند ی به دلایل ناجوانمردانه ای بزندشان!
از وقتی که یادم می آید پدرشان یک وانت نیسان آبی دارد، که گاهی الف سوارش می شود، گاهی ه؛ همیشه از همان کودکی، اگر از دور یکی شان را درحال سوارشدن به ماشین می دیدم، برایم بازی جالبی بود، که بتوانم تشخیص دهم ی که در حال سوار شدن است، کدامشان است؟! الف یا ه!
از سر کوچه که می آمدم ی با پیراهن مشکی درحال سوار شدن بود، خیلی زود سعی تشخیص دهم کدامشان است؟! گفتم ه!
ماشین راه افتاد، در حال عبورش، زیر چشمی نگاه تا مطمئن شوم که درست تشخیص دادم! یک امتیاز مثبت! درست بود!

دل خوش به امتیاز مثبتی که خودم به خودم اعطا ، بودم که زنی صدایم کرد:« دختر خانم می شه چند لحظه حواست به پسر من باشه؟ الان برمی گردم.» جواب دادم که می شود!
پسرک سیاه پوشیده بود، مبهوت نگاهم می کرد، مبهوت نگاهش ، پسرک یکی از پسرهای الف بود! همان هایی که تنها نمی گذاشت در کوچه بازی کنند، که نکند ی بزندشان! پس آن زن هم همسر الف بوده است، لابد! پسرک، چهره اش عین پدرش بود! نگاهش که می حس چقدر بیشتر از پیش دل خوشی از پدرش ندارم، چقدر داغ آن کتک ناجوانمردانه، بیشتر دلم را می سوزاند، اما خب نه، هیچ وقت فکر و دل و عملم آن قدر در راستای هم پیش نرفتند که مثلا دلم راضی شود انتقام پدر را از پسر بگیرم!!! مادرش آمد، با یک دسته اعلامیه ترحیم در دست، تشکر کرد، دست پسرش را گرفت و به سمت خانه ی مادرشوهرش رفت.
مبهوت ماندم، الف بود، ع روی اعلامیه را درست تشخیص دادم؛
اما راستش... هرچه فکر می کنم این امتیاز مثبت را نمی خواهم...