شفیعی کدکنی می گه:

درخواست حذف این مطلب
کمترین تحریری از یک آرزو این است:
آدمی را آب و نانی باید و آنگاه آوازی

در قناری ها نگه کن، در قفس،

تا نیک دری

کز چه در آن تنگناشان باز، شادی های شیرین است!


کمترین تصویری از یک زندگانی
آب،
نان،
آواز،
ور فزون تر خواهی از آن، گاهگه پرواز
ور فزون تر خواهی از آن، شادی آغاز
ور فزون تر، باز هم خواهی، بگویم باز؟!


آنچنان بر ما به نان و آب، اینجا تنگ سالی شد،
که ی در فکر آوازی نخواهد بود،
وقتی آوازی نباشد،

شوق پروازی نخواهد بود...



پ.ن: در حال مرور دفتر ذخیره شعری دوران نوجوانی...