آنِ منی کجا روی، بی تو به سر نمی شود...*

درخواست حذف این مطلب

هندزفری ام، همراه ترین چیزی ست که از دوران بعد از کودکی ام همراهی اش را به خاطر می آورم. در تمام روزهای گذشته ام، تمام لحظات غم و شادی و تنهایی که گذراندم، فقط او بوده است که همیشه کنارم حضور داشته (اگر گوشی تلفن همراه را استثنا بگیریم). هرچند در تمام این سال ها یک هندزفری ثابت نبوده و چندبار تعویض شده است. اولینش یک چیزی بود با یک مارک ناشناس که به عنوان اشانتیون نمی دانم روی کدام وسیله داده بودند به عضوی از خانواده و او هم حاتم طایی بود و بخشیدش به ما! تنها چهار روز عمر کرد و خب علت اشانتیونگی(!)اش هم مشخص شد! درست است که عمرش کم بود اما علی ای حال در توان خودش خدمت کرد! بعدی، هندزفری گوشی قدیمی یکی از اعضای خانواده بود که نرم آلو(!)های سر گوشی هایش پوسید و ریزریز شد و نابود گشت و بدیهی ست که گوش هایم را آزار می داد و آن را کنار گذاشتم. پس از آن «هندزفری گوشی قدیمی هر در خانواده، باید به من می رسید» این گزاره، به صورت یک سنت درآمد و آنقدر این سنت در من عمیق شد که حتی به شکل یک سنت شخصی برای خودم، درآمد! همچنان نیز، وقتی گوشی جدید می م، از هندزفری گوشی قبلی ام برای آن استفاده می کنم!
یک بار برای اینکه کمی سنت شکنی کرده باشم، یک هندزفری فِیکِ آیفون یدم و وقتی سر کار می رفتم، یک گوشی اش در رنگ اکریلیک غرق شد، البته من نجاتش دادم، اما خب صدای خواننده در گوشی مذکور، مثل زمانی که در می خواند، پخش می شد. چون غالباً بی کلام گوش می دهم، گفتم باکی نیست، اما راستش باکی بود، چون òlafur arnalds هم موسیقی اش در گوشی از رنگ نجات یافته، به شکلی پخش می شد که تو گویی او هم در این موسیقی را ساخته است!
خلاصه که آن را هم کنار گذاشتم و مجدداً به همان هندزفری گوشی قدیمی بازگشتم. با آن خوش بودم تا همین امروز که تصادفاً، سیمش به دستگیره ی در گیر کرد و...
حالا من بی هندزفری گشته ام...
حسی که هم اکنون دارم، شبیه به درد بی یاری می ماند...

خنده دار است یحتمل، اما حقیقتاً غمگین شدم از این که هندزفری ام نابود شد و از این که تصمیم گرفتم یک هدفون بی سیم ب م که دیگر نه در رنگ غرق شود و نه سیمی داشته باشد که به جایی گیر کند، اما متوجه شدم، که چقدر هدفون ها گرانند و چه غم انگیز است برایم بی هدفونی... غم انگیزتر از بی ساعتی حتی!


+مونس و غمگسار من، بی تو به سر نمی شود...

*مولانا